Amanita Muscaria / Fly Agaric

The Task of the Shaman

"Przyjrzyjmy się teraz samemu transowi szamańskiemu. Wszystkie zdolności szamana, jego umiejętność leczenia, wróżenia, rozmawiania z duchami i podróżowania do zaświatów polegają na ekstazie; jeżeliby nie potrafił osiągać stanu ekstazy z własnej woli, nie mógłby być szamanem. Rozwinęły się zatem określone sposoby osiągania ekstazy, takie jak intensywne i długotrwałe bębnienie, taniec, śpiew, pozbawienie snu, post i tak dalej. Techniki te nie różnią się zasadniczo od samobiczowania i ascetyzmu praktykowanego przez chrześcijańskich mistyków. Oprócz stosowania powyższych technik, a często równolegle z nimi, szaman wykorzystuje również narkotyczne rośliny, czego przykładem może być picie soku z liści tytoniu czy wdychanie dymu haszyszowego. Chociaż Eliade stwierdza w Szamanizmie i archaicznych technikach ekstazy, że wykorzystanie substancji psychoaktywnych jako środka osiągania stanu ekstazy oznaczać musi zepsucie czy wulgaryzację szamańskiej tradycji, są powody, by w to wątpić (Wasson, Soma: Divine Mushroom of Immortality). Wręcz przeciwnie, stosowanie psychoaktywnych roślin i grzybów w ramach praktyk szamańskich jest szeroko rozpowszechnione i poświadczone we wszystkich częściach świata, gdzie takie rośliny występują. Istotną rolę, jaką w szamanizmie syberyjskim odgrywał muchomor czerwony (Amanita muscaria), została szczegółowo opisana przez Wassona, zaś Schultes i Hofmann w The Botany and Chemistry of Hallucinogens (1973) zbadali niezwykle złożone techniki psychoaktywne Indian południowoamerykańskich. Na podstawie tej literatury wydaje się, że doświadczenie psychoaktywne i doświadczenie szamańskie to w bardzo wielu wypadkach jedno i to samo, chociaż to pierwsze musi być ukształtowane i ukierunkowane przez symboliczne motywy rytuału, by nabrać prawdziwie szamańskiej jakości".

[Terence McKenna, Dennis McKenna, The Invisible Landscape. Mind, Hallucinogens, and the I Ching, HarperSanFrancisco 1994, s. 15]

(Sz)amanita / (Sh)amanita

[Amanita pantherina]

[A. pantherina]

[Der Fliegenzpilz, Gods Press, Amsterdam 1989]

Amanita Muscaria

"Grzyb halucynogenny, słabo trujący. (...) Muchomor czerwony jest stosowany prawdopodobnie od epoki kamiennej. (...) Zastosowanie tradycyjne: odurzanie w rytuałach szamańskich, religijnych i uzdrawiania. Zjadano jeden lub więcej grzybów lub pito wyciąg z owocników rozcieńczony wodą, mlekiem reniferzym lub świeżo odciśniętym sokiem z Vaccinum uliginosum, (borówka błotna) lub Epilobium angustifolium (wierzbówka kiprzyca). Czasami palono suszoną skórkę ściągniętą z kapelusza (...). W Rosji marynuje się świeże owocniki w wódce".

[Andreas Alberts, Peter Mullen, Psychoaktywne rośliny i grzyby, Muza, Warszawa 2002, s. 224]

[w: Der Fliegenpilz, Gods Press, Amsterdam 1989, s. 54-55].

[Moebius, Ein wirkliches Wunder des Universums, w: ibid., s. 64-65]